با دلِ خونین و چَشمِ پُر بُکا اِی اَهلِ شام            می‌روم اِمروز از شَهرِ شما اِی اَهلِ شام

خـانه آبـادان که بِنـمـودیـد با ما دوستی            میهمانداری بر آلِ مُصطفی اِی اَهلِ شام

غیرِ اَشک دیده و خُونابِ‌دل دیگر چه بود            در شب و روز از برای ما غَذا اِی اَهلِ شام

اَهل بیتِ مُصطـفی بودیم اَندر روزگار            غیرِ نا اَهلی ندیدیم از شما اِی اَهلِ شام

بی‌وفـایی شما بَس آنکه از قـتلِ حُـسـین            دست و پا رَنگین نمودید از حَنا اِی اَهلِ شام

ریختید از تیغِ کین خُونِ خداوندی که نیست            خُون‌بهایی بهرِ او غِیر از خدا اِی اَهلِ شام

خَصمِ بی‌رحم آنچه باشد چون شود غالب بِخَصم            می نبُرد تِشنه رأسش از قَفا اِی اَهلِ شام

فَـرقِ ما مَجـروح شد اَندر لبِ بـازارها            بس زدید از کَین بِما سَنگِ جَفا اِی اَهلِ شام

اَندر این مُدّت که ما را در خَرابه جای بود            خاک بَستر خِشت بوده مُتکا اِی اَهلِ شام

می‌رَوَیم اکـنون بِچـشمِ اَشکـبار اَمّـا بُود            یک وَصیّت آورید او را بجا اِی اَهلِ شام

بر سرِ قَبرِ رُقیّه کُو در اَینجا شد غَریب            گاه بُگـذارید شَمعی از وَفا اِی اَهلِ شام

نِی هَمین (جودی) سَرا پا سُوخت از ماتم چو شَمع            جانِ عالم سُوخت از این ماجَرا اِی اَهلِ شام